Ορισμένα παλαιότερα παιχνίδια απαιτούν πολύ περιεχόμενο για να κατανοήσετε τη σημασία τους. Άλλα απαιτούν απλώς να πάρετε ένα χειριστήριο. Τα Flying Shark και Fire Shark ανήκουν σαφώς στην τελευταία ομάδα. Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις δεκαετίες από τότε που η Toaplan τα έφερε στα arcade, αλλά λίγα μόνο λεπτά παιχνιδιού είναι αρκετά για να αναγνωρίσετε πολλές από τις ιδέες που θα ορίσουν το είδος των vertical shoot 'em up τα επόμενα χρόνια.
Η M2 επανέφερε και τους δύο τίτλους στη σειρά Toaplan Arcade Garage με το Flying Fire Shark, μια συλλογή που καταδεικνύει για άλλη μια φορά την τεράστια προσοχή που δείχνει το ιαπωνικό στούντιο όταν εργάζεται με κλασικά παιχνίδια. Δεν πρόκειται για δύο τεχνητά ανανεωμένα παιχνίδια, αλλά για μια πολύ αξιοσέβαστη διατήρηση που συνοδεύεται από αρκετά σύγχρονα εργαλεία για να τα κάνει κάπως λιγότερο τρομακτικά.
Το Flying Shark παραμένει ένα μικρό μάθημα σχεδιασμού.
Το Flying Shark εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1987 και η ιδέα του δεν θα μπορούσε να είναι απλούστερη. Το αεροπλάνο μας κινείται συνεχώς προς τα εμπρός, καταστρέφοντας εχθρούς εδάφους και αέρα, συλλέγοντας power-ups και προσπαθώντας να επιβιώσει.
Το κλειδί έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η φαινομενική απλότητα κρύβει ένα εξαιρετικά υπολογισμένο παιχνίδι. Εδώ, δεν βρίσκουμε ακόμη τα τεράστια μπαράζ βλημάτων που αργότερα συνδέονται με την κόλαση των σφαίρων. Ο κίνδυνος προέρχεται από πολύ πιο ακριβείς, γρήγορες βολές που εκτοξεύονται από θέσεις ικανές να μας αιφνιδιάσουν. Δεν πρόκειται μόνο για καλά αντανακλαστικά: η εκμάθηση του πού εμφανίζονται οι εχθροί γίνεται θεμελιώδης.
Η εξέλιξη των όπλων μας λειτουργεί επίσης πολύ καλά. Ξεκινάμε σχετικά ευάλωτοι και σταδιακά αυξάνουμε τη δύναμή μας μέχρι το αεροπλάνο να γίνει μια πολύ πιο τρομερή μηχανή. Το πρόβλημα προκύπτει όταν χάνουμε μια ζωή και μέρος αυτής της δύναμης εξαφανίζεται μαζί της. Ένα λάθος μπορεί εύκολα να πυροδοτήσει πολλά ακόμη, επειδή η ανάκτηση του ελέγχου του παιχνιδιού με εξασθενημένα όπλα δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Τα πέντε στάδια επαναλαμβάνονται στη συνέχεια σε έναν δεύτερο κύκλο, επομένως στα χαρτιά δεν φαίνεται να είναι μια ιδιαίτερα μεγάλη εμπειρία. Στην πραγματικότητα, όπως κάθε καλό παιχνίδι arcade, η διάρκειά του εξαρτάται πολύ περισσότερο από το πόσο θέλετε να το κατακτήσετε παρά από τον αριθμό των σταδίων.
Ο καρχαρίας της φωτιάς ανεβάζει σημαντικά τη θερμοκρασία
Δύο χρόνια χωρίζουν το Flying Shark από το Fire Shark, και αυτό φαίνεται σχεδόν από το πρώτο λεπτό. Η συνέχεια είναι πιο γρήγορη, πιο επιθετική και πιο εντυπωσιακή. Τα περιβάλλοντα είναι πιο καθηλωτικά και, πάνω απ' όλα, το οπλοστάσιό μας είναι πολύ πιο ικανοποιητικό.
Έχουμε τρεις τύπους βολών που μπορούμε να αναβαθμίσουμε σταδιακά, και η επίτευξη υψηλότερων επιπέδων ισχύος παράγει αυτή την υπέροχη αίσθηση του ελέγχου ενός πραγματικού ιπτάμενου οδοστρωτήρα. Ο Καρχαρίας της Φωτιάς ξέρει πώς να μας κάνει να νιώθουμε δυνατοί.
Επειδή αν το Flying Shark απαιτεί ήδη την προσοχή, το Fire Shark μπορεί να είναι βάναυσο. Τα βλήματα ταξιδεύουν με πολύ υψηλές ταχύτητες, οι εχθρικοί σχηματισμοί προσπαθούν συνεχώς να μας αναγκάσουν να βγούμε από άνετες θέσεις και ορισμένες καταστάσεις αφήνουν ελάχιστο περιθώριο αντίδρασης. Η απομνημόνευση παύει να είναι πλεονέκτημα και γίνεται πρακτικά αναπόσπαστο μέρος του παιχνιδιού.
Μπορεί να είναι απογοητευτικό, ειδικά αν έχετε συνηθίσει σε πιο επιεικής παιχνίδια στις μέρες μας, αλλά εξηγεί επίσης γιατί αυτά τα παιχνίδια λειτουργούσαν τόσο καλά στα arcade. Κάθε προσπάθεια παρέχει πολύτιμες πληροφορίες και η υπέρβαση ενός τμήματος που προηγουμένως φαινόταν αδύνατο προσφέρει μια ικανοποίηση που είναι δύσκολο να αναπαραχθεί.
Το M2 καταλαβαίνει απόλυτα πώς να αναβιώσει ένα arcade.
Εδώ είναι που αυτή η συλλογή αποκτά μεγάλο μέρος της αξίας της. Μπορούμε να παίξουμε με σεβασμό στην αρχική εμπειρία arcade, συμπεριλαμβανομένων διαφορετικών περιφερειακών εκδόσεων, αλλά το M2 ενσωματώνει εργαλεία που επιτρέπουν μια εξατομικευμένη εμπειρία μάθησης.
Η λειτουργία Super Easy μειώνει σημαντικά τη δυσκολία και αποτελεί ένα καλό σημείο εισόδου, ενώ η λειτουργία Custom σάς επιτρέπει να τροποποιήσετε διάφορες παραμέτρους. Το Arcade Challenge είναι χρήσιμο για την εξάσκηση σε συγκεκριμένες καταστάσεις και τα οικεία M2 Gadgets εμφανίζουν πρόσθετες πληροφορίες κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, βοηθώντας σας να κατανοήσετε τους εχθρούς, τα power ups ή ακόμα και ορισμένες συμπεριφορές βλημάτων.
Αυτές οι προσθήκες είναι σημαντικές επειδή δεν αλλοιώνουν την ουσία των αρχικών παιχνιδιών. Όσοι θέλουν να βιώσουν το arcade παιχνίδι όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί, μπορούν να το κάνουν, ενώ οι νέοι παίκτες έχουν τα εργαλεία για να το κατανοήσουν πριν κουραστούν εντελώς στα πρώτα λεπτά.
Η εξομοίωση διατηρεί επίσης την ακρίβεια και την ταχύτητα που είναι απαραίτητες σε παιχνίδια όπου λίγα καρέ μπορούν να διαχωρίσουν ένα τέλειο dodge από την απώλεια μιας ζωής. Οπτικά, εξακολουθούν να είναι τίτλοι από τα τέλη της δεκαετίας του '80, προφανώς, αλλά τα sprites, τα περιβάλλοντα και οι εκρήξεις τους διατηρούν την προσωπικότητά τους και η μουσική συνεχίζει να συμπληρώνει τέλεια αυτή τη συνεχή ένταση.
Μια εξαιρετική, αν και κάπως περιορισμένη, συλλογή.
Το κύριο σημείο διαφωνίας έγκειται στο περιεχόμενο. Οι Flying Shark και Fire Shark αποτελούν ένα υπέροχο ζευγάρι επειδή μας επιτρέπουν να παρατηρήσουμε άμεσα την εξέλιξη του Toaplan σε μόλις δύο χρόνια, αλλά εξακολουθούν να είναι μόνο δύο παιχνίδια.
Επιπλέον, οι εκδόσεις για το σπίτι είναι διαθέσιμες μέσω DLC επί πληρωμή, μαζί με περιεχόμενο που σχετίζεται με τον Wardner. Οι φυσικές εκδόσεις από την Clear River Games περιλαμβάνουν αυτό το υλικό, αλλά θα ήταν προτιμότερο να το βρείτε ενσωματωμένο και στην ψηφιακή έκδοση. Όταν ο σκοπός μιας συλλογής είναι να διατηρήσει και να εντάξει ένα μέρος της ιστορίας μιας εταιρείας στο πλαίσιο, ο διαχωρισμός ορισμένων από τις πρόσθετες εκδοχές της αναπόφευκτα μειώνει τη συνολική αίσθηση ενός ολοκληρωμένου προϊόντος.
Αυτά δεν είναι παιχνίδια σχεδιασμένα για όσους θέλουν απλώς να ολοκληρώσουν μια καμπάνια και να προχωρήσουν στον επόμενο τίτλο. Η διασκέδαση εδώ έγκειται στην επανάληψη, τη μάθηση και τη σταδιακή τελειοποίηση κάθε σταδίου. Και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, και τα δύο έχουν ακόμα κάτι να πουν.