Sommige oudere games vereisen veel context om hun betekenis te begrijpen. Bij andere hoef je alleen maar een controller op te pakken. Flying Shark en Fire Shark behoren duidelijk tot die laatste categorie. Bijna veertig jaar zijn verstreken sinds Toaplan ze naar de arcadehallen bracht, maar een paar minuten spelen is genoeg om veel van de ideeën te herkennen die het verticale shoot 'em up-genre in de jaren die volgden zouden definiëren.
M2 heeft beide titels nu teruggebracht in zijn Toaplan Arcade Garage-reeks met Flying Fire Shark, een compilatie die wederom de enorme zorg demonstreert die de Japanse studio besteedt aan het bewerken van klassieke games. Dit zijn geen twee kunstmatig opgeknapte spellen, maar eerder een zeer respectvolle bewerking, aangevuld met voldoende moderne tools om ze wat minder intimiderend te maken.
Flying Shark blijft een kleine ontwerples.
Flying Shark verscheen oorspronkelijk in 1987 en het uitgangspunt is uiterst eenvoudig. Ons vliegtuig beweegt continu vooruit, vernietigt vijanden op de grond en in de lucht, verzamelt power-ups en probeert te overleven.
De sleutel zit hem in het feit dat deze schijnbare eenvoud een enorm berekend spel verbergt. Hier zien we nog niet de massale salvo's projectielen die later kenmerkend zijn voor bullet hell-games. Het gevaar schuilt in veel preciezere, snelle schoten vanuit posities die ons kunnen verrassen. Het gaat niet alleen om goede reflexen: leren waar vijanden verschijnen wordt essentieel.
De ontwikkeling van onze wapens werkt ook erg goed. We beginnen relatief kwetsbaar en bouwen onze kracht geleidelijk op totdat het vliegtuig een veel formidabelere machine wordt. Het probleem ontstaat wanneer we een leven verliezen en een deel van die kracht daarmee verdwijnt. Eén fout kan gemakkelijk meerdere fouten veroorzaken, want het is niet eenvoudig om de controle over het spel terug te winnen met verzwakte wapens.
De vijf levels worden vervolgens herhaald in een tweede cyclus, dus op papier lijkt het geen bijzonder lange ervaring. In werkelijkheid hangt de speelduur, zoals bij elk goed arcadespel, veel meer af van hoe graag je het spel wilt beheersen dan van het aantal levels.
Fire Shark verhoogt de temperatuur aanzienlijk.
Er zitten twee jaar tussen Flying Shark en Fire Shark, en dat merk je praktisch vanaf de eerste minuut. Het vervolg is sneller, agressiever en spectaculairder. De omgevingen zijn meeslepender en bovenal is ons arsenaal veel bevredigender.
We hebben drie soorten schoten die we steeds verder kunnen upgraden, en het bereiken van de hogere vermogensniveaus geeft dat fantastische gevoel alsof je een echte vliegende stoomwals bestuurt. Fire Shark weet hoe je je machtig kunt voelen.
Als Flying Shark al de aandacht opeist, kan Fire Shark ronduit meedogenloos zijn. Projectielen vliegen met zeer hoge snelheden, vijandelijke formaties proberen ons constant uit onze comfortabele posities te verdrijven en in sommige situaties is er nauwelijks ruimte voor reactie. Het onthouden van tactieken is dan niet langer een voordeel, maar wordt praktisch een integraal onderdeel van de gameplay.
Het kan frustrerend zijn, vooral als je gewend bent aan de meer vergevingsgezinde spellen van tegenwoordig, maar het verklaart ook waarom deze spellen zo goed werkten in speelhallen. Elke poging levert waardevolle informatie op en het overwinnen van een gedeelte dat eerder onmogelijk leek, geeft een voldoening die moeilijk te evenaren is.
M2 begrijpt perfect hoe je een arcadehal nieuw leven inblaast.
Hierin schuilt de grote waarde van deze collectie. We kunnen de originele arcade-ervaring respecteren, inclusief de verschillende regionale versies, maar M2 bevat ook tools die een gepersonaliseerde leerervaring mogelijk maken.
De Super Easy- modus verlaagt de moeilijkheidsgraad aanzienlijk en is een goed instapniveau, terwijl de Custom-modus je de mogelijkheid biedt om verschillende parameters aan te passen. Arcade Challenge is handig om specifieke situaties te oefenen, en de bekende M2 Gadgets tonen extra informatie tijdens het spelen, waardoor je vijanden, power-ups of zelfs bepaald projectielgedrag beter begrijpt.
Deze toevoegingen zijn belangrijk omdat ze de essentie van het origineel niet veranderen. Wie de arcadeversie wil ervaren zoals die oorspronkelijk bedoeld was, kan dat doen, terwijl nieuwe spelers de tools hebben om het spel te begrijpen voordat ze in de eerste paar minuten volledig overweldigd raken.
De emulatie behoudt ook de precisie en snelheid die nodig zijn in games waar een paar frames het verschil kunnen maken tussen een perfecte ontwijking en het verliezen van een leven. Visueel gezien zijn het nog steeds titels uit de late jaren tachtig, dat spreekt voor zich, maar de sprites, omgevingen en explosies behouden hun karakter, en de muziek blijft de constante spanning perfect aanvullen.
Een uitstekende, zij het enigszins beperkte, collectie.
Het grootste twistpunt zit hem in de inhoud. Flying Shark en Fire Shark vormen een prachtig duo omdat ze ons in staat stellen de evolutie van Toaplan in slechts twee jaar tijd direct te volgen, maar het blijven slechts twee spellen.
Aanvullende thuisversies zijn beschikbaar via betaalde DLC, samen met content die gerelateerd is aan Wardner. De fysieke edities van Clear River Games bevatten dit materiaal, maar het zou beter zijn geweest als het ook in de digitale editie was geïntegreerd. Wanneer het doel van een collectie is om een deel van de geschiedenis van een bedrijf te bewaren en in context te plaatsen, doet het scheiden van sommige van de aanvullende versies onvermijdelijk afbreuk aan het gevoel van een compleet product.
Dit zijn geen spellen die ontworpen zijn voor mensen die simpelweg een campagne willen uitspelen en doorgaan naar de volgende titel. Het plezier zit hem in de herhaling, het leren en het geleidelijk beheersen van elk level. En juist daarom hebben ze, bijna veertig jaar later, nog steeds iets te bieden.