Bazı eski oyunların önemini anlamak için çok fazla bağlam gerekir. Diğerleri ise sadece bir kumanda alıp oynamanızı gerektirir. Flying Shark ve Fire Shark açıkça ikinci gruba aittir. Toaplan'ın onları oyun salonlarına getirmesinin üzerinden neredeyse kırk yıl geçti, ancak sadece birkaç dakikalık oyun süresi, ilerleyen yıllarda dikey shoot 'em up türünü tanımlayacak birçok fikri tanımak için yeterlidir.
M2 , Flying Fire Shark adlı derleme ile her iki oyunu da Toaplan Arcade Garage serisine geri getirdi. Bu derleme, Japon stüdyosunun klasik oyunlarla çalışırken gösterdiği büyük özeni bir kez daha ortaya koyuyor. Bunlar yapay olarak yenilenmiş iki oyun değil, aksine modern araçlarla desteklenerek biraz daha az korkutucu hale getirilmiş, son derece saygılı bir koruma çalışması.
Flying Shark, küçük bir tasarım dersi olmaya devam ediyor.
Flying Shark ilk olarak 1987'de ortaya çıktı ve temel konusu oldukça basit. Uçağımız sürekli olarak ileri doğru hareket ederken yerdeki ve havadaki düşmanları yok ediyor, güçlendirici öğeler topluyor ve hayatta kalmaya çalışıyor.
Buradaki kilit nokta, bu görünürdeki basitliğin ardında son derece hesaplı bir oyunun gizlenmesidir. Burada, daha sonra mermi cehennemiyle ilişkilendirilen devasa mermi yağmurlarına henüz rastlamıyoruz. Tehlike, bizi hazırlıksız yakalayabilecek pozisyonlardan ateşlenen çok daha hassas ve hızlı atışlardan kaynaklanıyor. Sadece iyi reflekslere sahip olmak yeterli değil: düşmanların nerede ortaya çıktığını öğrenmek temel bir önem kazanıyor.
Silahlarımızın gelişimi de oldukça iyi işliyor. Nispeten savunmasız başlıyoruz ve uçağımız çok daha güçlü bir makine haline gelene kadar gücümüzü kademeli olarak artırıyoruz. Sorun, bir can kaybettiğimizde ve bu gücün bir kısmı da onunla birlikte kaybolduğunda ortaya çıkıyor. Tek bir hata, kolayca birkaç hatayı daha tetikleyebilir, çünkü zayıflamış silahlarla oyunun kontrolünü yeniden ele geçirmek hiç de kolay bir iş değil.
Beş aşaması daha sonra ikinci bir döngüde tekrarlanır, bu nedenle kağıt üzerinde özellikle uzun bir deneyim gibi görünmez. Gerçekte, herhangi bir iyi arcade oyununda olduğu gibi, uzunluğu aşama sayısından çok, oyunu ne kadar ustalaşmak istediğinize bağlıdır.
Fire Shark sıcaklığı önemli ölçüde yükseltiyor.
Flying Shark ile Fire Shark arasında iki yıl var ve bu, oyunun ilk dakikasından itibaren kendini gösteriyor. Devam oyunu daha hızlı, daha agresif ve daha muhteşem. Ortamlar daha sürükleyici ve her şeyden önemlisi, silahlarımız çok daha tatmin edici.
Aşamalı olarak yükseltebileceğimiz üç farklı atış türümüz var ve daha yüksek güç seviyelerine ulaşmak, gerçek bir uçan buhar silindirini kontrol etmenin o muhteşem hissini yaratıyor. Fire Shark, bize nasıl güçlü hissettireceğini biliyor.
Eğer Flying Shark zaten dikkat çekiciyse, Fire Shark çok daha acımasız olabilir. Mermiler çok yüksek hızlarda hareket ediyor, düşman oluşumları sürekli olarak bizi rahat pozisyonlarımızdan çıkarmaya çalışıyor ve bazı durumlarda tepki vermek için çok az yer kalıyor. Ezberleme artık bir avantaj olmaktan çıkıp oyunun ayrılmaz bir parçası haline geliyor.
Özellikle günümüzdeki daha affedici oyunlara alışkınsanız, bu durum sinir bozucu olabilir, ancak bu aynı zamanda bu oyunların atari salonlarında neden bu kadar başarılı olduğunu da açıklıyor. Her deneme değerli bilgiler sağlıyor ve daha önce imkansız görünen bir bölümü aşmak, tekrarlanması zor bir tatmin duygusu sunuyor.
M2, bir arcade oyun salonunu nasıl yeniden canlandıracağını mükemmel bir şekilde anlıyor.
Bu koleksiyon, değerinin büyük bir kısmını buradan kazanıyor. Farklı bölgesel sürümler de dahil olmak üzere orijinal arcade deneyimine saygı duyarak oynayabiliyoruz, ancak M2, özelleştirilmiş bir öğrenme deneyimi sağlayan araçlar içeriyor.
Süper Kolay mod, zorluğu önemli ölçüde azaltır ve iyi bir başlangıç noktasıdır; Özel mod ise çeşitli parametreleri değiştirmenize olanak tanır. Arcade Challenge, belirli durumları pratik etmek için kullanışlıdır ve tanıdık M2 Gadget'ları oyun sırasında ek bilgiler göstererek düşmanları, güçlendirmeleri veya hatta belirli mermi davranışlarını anlamanıza yardımcı olur.
Bu eklemeler önemlidir çünkü orijinallerin özünü değiştirmezler. Oyunu ilk tasarlandığı haliyle deneyimlemek isteyenler bunu yapabilirken, yeni oyuncular da ilk birkaç dakika içinde tamamen bunalmadan önce oyunu anlamak için gerekli araçlara sahip olurlar.
Bu emülasyon, birkaç karelik farkın mükemmel bir kaçışı can kaybetmekten ayırabildiği oyunlarda gerekli olan hassasiyeti ve hızı da koruyor. Görsel olarak, elbette hala seksenlerin sonlarından kalma oyunlar bunlar, ancak karakter çizimleri, ortamları ve patlamaları özgün kişiliklerini koruyor ve müzik de bu sürekli gerilimi mükemmel bir şekilde tamamlıyor.
Mükemmel, ancak biraz sınırlı bir koleksiyon.
Asıl tartışma konusu içerikte yatıyor. Flying Shark ve Fire Shark, Toaplan'ın sadece iki yıl içindeki evrimini doğrudan gözlemlememizi sağladıkları için muhteşem bir ikili oluşturuyorlar, ancak yine de sadece iki oyun.
Ücretli DLC aracılığıyla ek ev sürümleri ve Wardner ile ilgili içerikler sunulmaktadır. Clear River Games'in fiziksel sürümleri bu materyali içermektedir, ancak dijital sürüme de entegre edilmiş olması tercih edilirdi. Bir koleksiyonun amacı bir şirketin tarihinin bir bölümünü korumak ve bağlamlandırmak olduğunda, ek sürümlerinin bir kısmını ayrı tutmak kaçınılmaz olarak eksiksiz bir ürün hissini zayıflatır.
Bunlar, sadece bir oyunu bitirip bir sonrakine geçmek isteyenler için tasarlanmış oyunlar değil. Buradaki eğlence, tekrar etmede, öğrenmede ve her aşamayı kademeli olarak ustalaşmada yatıyor. Ve tam da bu nedenle, neredeyse kırk yıl sonra bile, her ikisinin de hala söyleyecek bir şeyleri var.